البتّه كه آنها ندانستند و هر پند دهنده‌اى از كتاب خدا را فراموش كردند و از شرّ هر آيندهء بدى خود را در امان ديدند و از آمدن بلايا و رويدادهاى بد نترسيدند ! خوشا به حال كسى كه خوف خداى عزّوجلّ او را از خوف مردم مشغول كرده است ! و خوشا به حال كسى كه عيب وى او را از عيبهاى برادران مؤمنش باز داشته است ! خوشا به حال كسى كه به خاطر خداى عزّوجلّ تواضع كرده و در آنچه خداوند برايش حلال داشته پارسايى نموده بدون انحراف از روش من . و از جلوهء دنيا رو برتافته بدون دگرگونى از سنّت من ! از نيكوكاران از عترتم پس از من پيروى كرده و از مردم متكبّر فاصله گرفته است و از آنان كه برخود مىبالند و شيفته دنيا و راهى خلاف راه و روش مرا پيش گرفته‌اند و بر خلاف سيرهء من عمل مىكنند . خوشا به حال كسى از مؤمنان كه مالى را از غير راه معصيت به دست آورده است و آن را در راهى غير از معصيت مصرف كند و با آن مال به سراغ بيچارگان مىرود ! خوشا به حال كسى كه با مردم خوشرفتارى كند و يارى و كمك خود را از ايشان دريغ ندارد و شرّ خود را از آنان بازدارد ! خوشا به حال كسى كه در هزينه ميانه‌رو است و مازاد آن را بر ديگران انفاق كند و از حرف زيادى و كار زشت خود را بازدارد ! » . « 1 » 37 - از ابوعبيده نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روى كوه صفا سر پا ايستاد و فرمود : اى بنى هاشم ! اى پسران عبدالمطّلب ! من فرستادهء خدايم به سوى شما ، و من دلسوز

--> ( 1 ) - كافى : 8 / 168 .